| Beschikbaarheid: | |
|---|---|
De kaakplaat van hoog mangaanstaal is een kernslijtageonderdeel van kaakbrekers en de kwaliteit ervan bepaalt direct de breekefficiëntie, de bedrijfskosten van de apparatuur en de veiligheid bij de productiestabiliteit. Als belangrijk onderdeel dat schokbelastingen en materiaalslijtage draagt, is staal met een hoog mangaangehalte het voorkeursmateriaal geworden voor materiaalverbrijzelingsscenario's met gemiddelde en hoge hardheid vanwege de unieke hardingseigenschappen. In dit artikel worden de technische kernpunten en praktische specificaties van stalen kaakplaten met een hoog mangaangehalte systematisch opgesplitst op basis van zes dimensies: materiaaleigenschappen, volledig productieproces, kwaliteitsinspectienormen, verpakking, opslag en transport, toepassingsgebieden en kwaliteitsidentificatie.
De prestaties van stalen kaakplaten met een hoog mangaangehalte komen voort uit hun speciale chemische samenstelling en microstructuren. Onder hen is staal met een hoog mangaangehalte (ZGMn13) de reguliere keuze in de industrie. Het materiaalontwerp is gericht op 'harding onder impactbelastingen', wat afwijkt van de statische slijtvastheidslogica van gewoon slijtvast staal.
De samenstelling van staal met een hoog mangaangehalte moet strikt worden gecontroleerd, omdat de verhouding van elk element rechtstreeks van invloed is op de taaiheid en het hardingsvermogen ervan. De gangbare industrienorm die wordt gevolgd is GB/T 5680-2019 gietstukken van hoog mangaanstaal, waarbij de vereisten voor de kernsamenstelling worden weergegeven in de onderstaande tabel:
Materiaal |
Chemische samenstelling (%) | Mechanische eigendom | ||||||
| Mn | Cr | C | Si | S | P | Ak/cm | HB | |
| Mn13Cr2 | 12-15 | 1,7-2,2 | 1,15-1,25 | 0,3-0,8 | ≤0,04 | ≤0,06 | >140 | ≤220 |
| Mn18cr2 | 17-19 | 1,8-2,2 | 1,15-1,3 | 0,3-0,8 | ≤0,04 | ≤0,06 | >140 | ≤230 |
| Mn21Cr2 | 21-23 | 1,8-2,2 | 1.1-1.4 | 0,3-0,8 | ≤0,04 | ≤0,06 | >140 | ≤240 |
De prestatievoordelen van stalen kaakplaten met een hoog mangaangehalte zijn gericht op 'dynamisch aanpassingsvermogen van de werkomstandigheden'. Hun statische prestaties (bijv. hardheid bij kamertemperatuur) zijn niet uitstekend, maar ze vertonen unieke kenmerken onder schokbelastingen tijdens breekoperaties:
Werkharding: Dit is het belangrijkste kenmerk van staal met een hoog mangaangehalte. Bij kamertemperatuur is de hardheid van staal met een hoog mangaangehalte slechts 180-220 HB, maar bij blootstelling aan schokbelastingen (bijv. materiaalextrusie, impact) ondergaat de austenietstructuur van het oppervlak snelle plastische vervorming, waardoor een martensiet- en dislocatieversterkende laag wordt gevormd. De oppervlaktehardheid kan oplopen tot 500-600 HB, en hoe ernstiger de slijtage, hoe dikker de geharde laag (meestal 2-5 mm), waardoor het effect wordt bereikt dat 'door gebruik slijtvaster wordt.'
Hoge slagvastheid: Na oplossingsgloeien en afschrikken met water kan de slagvastheid van staal met een hoog mangaangehalte αk ≥ 150 J/cm² bereiken (bij kamertemperatuur), veel hoger dan die van gewoon slijtvast staal (bijv. αk ≈ 40 J/cm² voor NM450). Het is bestand tegen zware materiële schokken zonder te breken, waardoor het bijzonder geschikt is voor het verpletteren van harde rotsen zoals graniet en ijzererts.
Goede rekbaarheid: bij kamertemperatuur is de rek δ ≥ 20% en de verkleining van het oppervlak ψ ≥ 30%. Zelfs bij langdurige extrusie is het niet gevoelig voor brosse breuken, waardoor de levensduur van de kaakplaat wordt verlengd.
Beperkingen: De slijtvastheid van staal met een hoog mangaangehalte hangt af van 'slagbelastingen'. Als het gebroken materiaal een lage hardheid heeft (bijvoorbeeld kalksteen) of onvoldoende impact heeft (bijvoorbeeld onbelast bedrijf), is verharding moeilijk te bereiken en zal de slijtage aanzienlijk toenemen. In dergelijke gevallen moeten andere slijtvaste materialen (bijvoorbeeld gietijzer met hoog chroomgehalte) worden gekozen.
De kwaliteitscontrole van kaakplaten van staal met een hoog mangaangehalte bestrijkt de 'gehele levenscyclus', van grondstoffen tot eindproducten en vervolgens tot transport en opslag. De implementatie van standaarden in elke schakel heeft rechtstreeks invloed op het uiteindelijke gebruikseffect.
Kwaliteitsinspectie is onderverdeeld in grondstoffeninspectie, procesinspectie en eindproductinspectie, met testitems en normen voor elke schakel als volgt:
Schrootstaal: Fosfor- (≤0,07%) en zwavel- (≤0,05%) inhoud wordt gedetecteerd met behulp van spectrale analyse; het uiterlijk is vrij van duidelijke olie en zand.
Ferromangaan: De inhoud van mangaan (≥75%) en fosfor (≤0,07%) wordt gedetecteerd, waarbij per batch 3 monsters worden genomen en de gemiddelde waarde wordt berekend.
Deoxidatiemiddel: Het siliciumgehalte (≥75%) van ferrosilicium en het titaniumgehalte (≥25%) van ferrotitanium worden gedetecteerd en er moeten kwaliteitscertificaten van de fabrikant worden verstrekt.
Smeltfase: Uit elke oven van gesmolten staal wordt één monster genomen en de inhoud van C, Mn, Si, P en S wordt gedetecteerd met behulp van een direct afleesbare spectrometer, met afwijkingen binnen het standaardbereik; de gesmolten staaltemperatuur (1580-1620 °C) wordt gemeten met behulp van een thermokoppelthermometer.
Gietfase: Per batch wordt willekeurig één zandvorm bemonsterd om het vochtgehalte (1,5%-2,0%) en de sterkte (druksterkte ≥ 1,5 MPa) te detecteren; na het gieten wordt het gietuiterlijk gecontroleerd op onvoldoende vul- en krimpholtes.
Warmtebehandelingsfase: Er wordt één monster (van hetzelfde materiaal en proces als de kaakplaat) per oven genomen om de metallografische structuur te detecteren (eenfasige austeniet zonder duidelijke carbiden); hardheid (180-220 HB) en slagvastheid (αk ≥ 150 J/cm²) worden ook gedetecteerd.
Kaakplaten van staal met een hoog mangaangehalte zijn zware onderdelen (met een enkel gewicht meestal 50-5000 kg), dus de verpakking moet een evenwicht bieden tussen roestpreventie en anti-botsing:
Kleine kaakplaten (enkel gewicht ≤ 500 kg):
Individuele verpakking: Verpakt met polyethyleenfolie (dikte ≥ 0,1 mm), met droogmiddel (silicagel, 50 g per 10 kg kaakplaat) erin geplaatst om het binnendringen van vocht te voorkomen.
In dozen doen: geplaatst in houten verpakkingskisten (multiplex, dikte ≥ 15 mm), met schuimplaten (dikte ≥ 50 mm) die de gaten in de doos opvullen om schudden tijdens transport te voorkomen; De labels 'vochtbestendig', 'opwaarts', 'en' zware belasting zijn op de buitenkant van de behuizing aangegeven, samen met het productmodel, het gewicht en de hoeveelheid.
Grote kaakplaten (enkel gewicht > 500 kg):
Geen verpakking: Roestwerende verf (dikte ≥ 100 μm) wordt rechtstreeks op het oppervlak gespoten en plastic pluggen worden in de montagegaten gestoken (om te voorkomen dat vreemde voorwerpen binnendringen).
Bevestiging: Er wordt gebruik gemaakt van stalen pallets (Q235 staal, dikte ≥ 8 mm) en de bekplaten worden met bouten aan de pallets bevestigd (bouten M16 of groter, met minimaal 4 bevestigingspunten per bekplaat); Aan de randen van de pallets worden stoppers (hoogte ≥ 100 mm) gelast om te voorkomen dat de bekplaten wegglijden.
Belangrijkste controlepunten: Houten pakkisten moeten voldoen aan de exportnormen (bijvoorbeeld IPPC-begassing, voorzien van een begassingmerkteken); Bij het aandraaien van bouten moet roestwerend vet (bijv. vet op lithiumbasis) worden aangebracht om roestvorming en het onvermogen om te demonteren te voorkomen.
De toepassing van stalen kaakplaten met een hoog mangaangehalte is gericht op 'het afstemmen van de hardheid en de impactbelasting van het verbrijzelde materiaal'. De hardingseigenschappen ervan bepalen de onvervangbaarheid ervan in verbrijzelscenario's met gemiddelde en hoge hardheid en hoge impact. Momenteel wordt het voornamelijk gebruikt in vier industrieën: mijnbouw, bouw, metallurgie en chemische technologie.
Als 'kerncomponent' van brekers hangt de kwaliteit van stalen kaakplaten met een hoog mangaangehalte af van de nauwkeurige controle van de materiaalsamenstelling, strikte implementatie van productieprocessen en kwaliteitsinspectie en -beheer over het hele proces. Tijdens de selectie is het noodzakelijk om een uitgebreide identificatie te maken op basis van drie aspecten: uiterlijk, prestatie en fabrikant, gecombineerd met scenariofactoren zoals de hardheid, temperatuur en corrosiviteit van het gebroken materiaal, om het aanpassingsvermogen en de levensduur ervan te garanderen.